این صبح تیره باز دمید از کجا کزو      

  کار جهان و خلق جهان جمله در هم است

   گویا طلوع می‌کند از مغرب آفتاب      

    کاشوب در تمامی ذرات عالم است

 
    گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست     

    این رستخیز عام که نامش محرم است

   در بارگاه قدس که جای ملال نیست   

     سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است

   جن و ملک بر آدمیان نوحه می‌کنن          

      گویا عزای اشرف اولاد آدم است

   خورشید آسمان و زمین نور مشرقین             

  پرورده‌ کنار رسول خدا حسین