گل گندم

امروز مي خوام يكي از آداب ورسوم شهرمان را تحت عنوان

دوست دوست  معرفي كنم

امشب بعداز مراسم شيرين افطار بچه ها با همديگه جمع ميشند وگروه هاي شش هفت

نفري را تشكيل مي دهند و چادري روي سر خود مي كشند تا ناشناس بمانند  به درب منزل

 همسايه ها واقوام رفته و مي خوانند :

دوست دوست دوست علي مي دي يا بريم .

در آن موقع  صاحب خانه كه از قبل خوراكي هايي را آماده كرده درب را باز مي كند و آن ها را

 بين بچه ها تقسيم مي كند. برخي  هم براي تبرك يه چيز كوچكي از پاكت بچه ها برمي دارند

 چون اعتقاد دارند آنها شفا ست . قابل ذكراست اين خوراكيها را بعدا بچه ها بين خانواده خود

 وكساني كه مريض دارند به قصد تبرك پخش مي كنند . البته خوراكي هاي زمان گذشته با

امروز فرق كرده آن زمان خرما ي قوز ، سنجد ونخود كشمش وحاجي بادام  بود اما امروزه

در كنار  اين چيزها ما شاهد پفك ،چيبس ، كيك وكلوچه و شكلات هاي متنوع نيز هستيم .

اما جداي ازاينها شور وشوق بچه ها قابل توصيف نيست

و زماني كه خوراكي خود را دريافت مي كردند مي خواندند .

اين خونه شربت قنده الهي امام حسين درش رانبنده .

 وصاحب خانه با لبخندي حاكي از رضايت قلب بچه ها را بدرقه مي كند .

پس از شما بچه هاي خوب دعوت مي كنم

:امشب از دوستداران مولا علي (ع) باشيد و

يادتان نرود مولاعلي(ع) چقدر درباره يتيمان شفارس مي كرد پس بياييد با دستهاي

 آسمانيمان اشكهاي زلال كودكاني را بزداييم كه مهر پدر ومادر برسرشان نيست

وتنها اميد به خدا ومولايشان علي مشكل گشاي آنهاست و شايد خدا امشب خواسته

 فرشته ايي زميني با دستهاي كوچكش قلب بزرگ كودكان را شاد كند ولبخند عشق

ومهرباني را بر لبانش بنشاند.

شايد اين فرشته زميني تو باشي .