گل گندم

   ۱۳آبان تبلور انیدیشه های سرخ شهیدان آرمیده در خاک وطن است

  و کودکان آمدند و با گام های استوارشان قدم بر چشمانمان گذاشتند .همه خوشحال بودند و شاد از اینکه در چنین روز عزیزی قلب ماست که آرامش بخش خاطر مهربان آنهاست .آنها امدند و به محض ورودشان با فریادهای مرگ بر آمریکا و اسراییل بار دیگر نشان دادند که جنایتکاران هیچ جایی در دل  کودکان ندارند .آنها فریاد زدند و با فریادهایشان لرزه ای بر خاک بی بنیاد آمریکا انداختند .همه را شور و شوقی وافر فرا گرفته بود دستها  بی محابا مشت می شد و فریادها یکی پس از دیگری به علامت نفرت از آمریکا سر داده می شد . کودکان جمع شدند و با تمرینی  کوتاه شعر زیبای یار دبستانی من را اجرا کردند انگار سالهای سال بود که طنینش بر جانها نشسته بود و قلبها به شنیدنش عادت داشت ، پس از ان اعضاء با نقاشی هایی فرا خور13آبان و صحنه هایی ازآن روز ها با دستان کو چکشان عشقی وسیع آفر یدند .دستهای کو دکان بار دیگر با احسا ستشان در هم آمیخت و کود کان به نوشتن احسا سات پاکشان در این روز پر داختنداینکه اگر انها جای  شهدای 13 آبان  بودند چه میکردند  .در ادامه بر نامه ها اعضاء با کشیدن خطهاییی به رنگ سرخ خط بطلانی بر نام و یاد آمریکا کشیدند و آنرا محکوم کردند. پخش سرود یار دبستانی من با اهنگ و ریتم و تکرار آن توسط اعضاء پایان بخش مراسم امروز مان شد . باشد که دستهای مهربانمان گره گشای قلبهای دیگران باشد . امروز هم مراسممان با عکس هاییی همراه بود اما به دلیل  عدم کیفیت قادر به نمایش  تمامی انها نشدیم خیلی خیلی حیف شد .